Wyrok

Wyrok, III K 272/26, Sąd Okręgowy we Wrocławiu, 13 października 2026

Sąd
Sąd Okręgowy we Wrocławiu
Wydział
III Wydział Karny
Sygnatura
III K 272/26
Data
13 października 2026
Skład
Aleksandra Tunikowska; Iwona Jaśniewicz; Zbigniew Muszyński (przewodniczący)
Słowa kluczowe
ciężki uszczerbek na zdrowiu

Sygn. akt III K 272/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 października 2026 roku

Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Muszyński

Ławnicy: Aleksandra Tunikowska

Iwona Jaśniewicz

Protokolant: Alicja Łobos

przy udziale prokuratora Lidii Frątczak

po rozpoznaniu w dniu 13.10.2026r.,

sprawy

P. P. , PESEL (...)

syna G. i C. z d. O.,

urodzonego w (...) we

J.,

oskarżonego o to, że:

w dniu 1 marca 2026 roku we J. w rejonie ul. (...), na terenie pustostanu spowodował u A. U. ciężki uszczerbek na zdrowiu, to jest choroby realnie zagrażającej życiu w postaci wykrwawienia i ciężkiego kalectwa w postaci utraty narządu parzystego (nerki) w ten sposób, że podbiegł do pokrzywdzonego trzymając w ręku nóż długości około 15 cm i zadał mu jeden cios nożem w okolice lewego boku na wysokości brzucha na co A. U. zareagował wdając się z nim w szarpaninę i udało mu się wyrwać nóż napastnikowi z ręki i go wyrzucić, po czym zaczął on dalej atakować A. U. zadając mu ciosy w różne części ciała m.in. w okolice szyi, nerek i klatki piersiowej przy pomocy narzędzia w postaci metalowego korkociągu z drewnianą rączką, który uprzednio wyjął z kieszeni spodni; w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: rany ciętej szyi po stronie lewej długości 0,5 cm, odmy tkanek miękkich w okolicy płata prawego tarczycy, w okolicy nadobojczykowej i przestrzeni tylnej szyi, a także w tkance podskórnej górnej części klatki piersiowej przed mięśniem piersiowym większym po stronie prawej przed rękojeścią mostka; odmy w tkance tłuszczowej śródpiersia przedniego przed tchawicą; odmy w obrębie mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego po stronie prawej w okolicy przyczepu do mostka; odmy w świetle żyły ramieniowo głowowej i grzbietowej łopatki po stronie lewej; rany kłutej jamy brzusznej okolicy lędźwiowej, w linii pachwowej tylnej o długości około 1 cm, dwóch ran kłutych w nerce lewej (uszkodzenia IV stopnia) oraz uszkodzenia żyły nerkowej lewej z cechami aktywnego krwawienia, krwawienia do jamy brzusznej, co skutkowało powstaniem krwiaka zaotrzewnowego nerki lewej oraz tym, iż pokrzywdzony był niestabilny hemodynamicznie – był we wstrząsie i w trybie pilnym wykonano u niego zabieg nefrektomii (usunięcia nerki lewej), które to obrażenia spowodowały realne zagrożenie zdrowia i życia pokrzywdzonego,

- tj. o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

*************************************************************************************

I. uznaje oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i za to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.k. wymierza mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

II.  na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. od dnia 1 marca 2026r., godz. 18:30 do dnia 13 października 2026r.;

III.  na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządza zniszczenie dowodu rzeczowego wymienionego pod lp 1 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k.81);

IV.  na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. uznaje za zbędne dla postępowania karnego i zarządza zwrot osobom uprawnionym dowody rzeczowe:

- A. U., wymienione w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k. 81) lp. 4-7;

- P. P., wymienione w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k. 81) lp. 9-16;

V.  na podstawie art. 192 a § 1 k.p.k. zarządza usunięcie z akt i zniszczenie śladów kryminalistycznych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k. 81) pod lp 2-3, 8, oraz k. 82 pod lp. 1-3;

VI.  na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. P. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego A. U., kwoty 5000 zł (pięć tysięcy złotych);

VII.  na podstawie art. 39 pkt 2 b k.k., art. 41 a § 1 i 4 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z A. U., obejmujący wszelkie czynności związane z próbą nawiązania z nim kontaktu oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres lat 10 (dziesięciu);

VIII.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz KA adw. F. P., ul. (...), (...)-(...) J., kwotę 2 214 (dwa tysiące dwieście czternaście) złotych brutto, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

IX.  zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Sędzia Zbigniew Muszyński

Aleksandra Tunikowska Iwona Jaśniewicz

Sygn. akt III K 272/26

UZASADNIENIE

Sąd odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku na urzędowym formularzu i sporządził uzasadnienie w tradycyjnej formie – jako bardziej czytelne i zrozumiałe dla stron

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Oskarżony P. P. nie miał stałego miejsca pobytu. Od około pół roku mieszkał wspólnie z N. Z. (1) i A. U., na terenie pustostanu na P. we J.. Relacje między wymienionymi układały się dobrze.

W dniu 1 marca 2026r. około godz. 16:00, N. Z. (1) i A. U. udali się do sklepu (...) przy ul. (...) we J., w celu sprzedaży szklanych butelek. Z uwagi na politykę sklepu nie zostały one przyjęte. N. Z. (1) kilkakrotnie prosił obsługę sklepu o ich przyjęcie, lecz bezskutecznie. Przed sklepem oczekiwał A. U., ubrany w czapkę koloru zielono-biało-czerwonego. W tej sytuacji skontaktowali się telefonicznie z P. P., prosząc go o pomoc w sprzedaży opakowań szklanych. Ten przyjechał na miejsce rowerem, ale odmówił kolegom. Po wyjściu ze sklepu zdenerwowany tym faktem A. U. zaczął szarpać za odzież oskarżonego i uderzył nim o wiatę sklepową. Rozdzielił ich stojący obok N. Z. (1). Po tym mężczyźni rozeszli się. Pierwsi na teren pustostanu przyszli A. U. i N. Z. (2), który napisał do oskarżonego wiadomość na komunikatorze (...), żeby do nich nie wracał. Zamknęli drzwi od środka, położyli się na materacu, spożywali alkohol i oglądali film na youtube. Około godz. 18:00 oskarżony P. P. wszedł do ich pomieszczenia przez okno w toalecie, podbiegł do A. U. i trzymając w ręku nóż kuchenny o długości ostrza około 15 cm, zadał mu jeden cios nożem w okolice lewego boku na wysokości brzucha. Pokrzywdzony podjął obronę wyrwał mu z ręki nóż i go odrzucił. W tej sytuacji oskarżony zaczął zadawać pokrzywdzonemu ciosy w różne części ciała. m.in. w okolice szyi, nerek i klatki piersiowej, a także przy pomocy narzędzia w postaci metalowego korkociągu z drewnianą rączką. Widząc tą sytuację, N. Z. (1) chciał przerwać agresję ze strony oskarżonego i uderzył go kilkakrotnie w głowę, leżącą nieopodal nogą od stołu. Następnie opuścił to pomieszczenie, wyszedł na zewnątrz i zadzwonił na numer alarmowy (...). Funkcjonariusze Policji przyjechali na miejsce zdarzenia około godz.18:15. Gdy weszli na teren pustostanu, z jednego z pomieszczeń wyszedł o własnych siłach A. U.. Miał widoczne rany kłute na plecach. Natomiast wewnątrz pomieszczenia leżał z raną głowy oskarżony. Na miejscu zabezpieczono użyty przez oskarżonego korkociąg, natomiast nie znaleziono noża. Następnie przybyły dwa zespoły Ratownictwa Medycznego, które po udzieleniu niezbędnej pomocy ofiarom, zdecydowali o ich przewiezieni do szpitala przy ul. (...).

Nie stwierdzono przeciwwskazań medycznych u oskarżonego P. P. do przebywania w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych. W toku oględzin jego osoby stwierdzono widoczną opuchliznę lewego policzka, zasinienie w obrębie obu oczu, otarcie naskórka nosa, zasinienie na lewej małżowinie usznej.

A. U. doznał obrażeń ciała w postaci: rany ciętej szyi po stronie lewej długości 0, 5 cm; odmy tkanek miękkich w okolicy płata prawego tarczycy, w okolicy nadobojczykowej i przestrzeni tylnej szyi a także w tkance podskórnej górnej części klatki piersiowej przed mięśniem piersiowym większym po stronie prawej oraz przed rękojeścią mostka; odmy w tkance tłuszczowej śródpiersia przedniego przed tchawicą; odmy w obrębie mięśnia mostkowo-obojczykowo- sutkowego po stronie prawej w okolicy przyczepu do mostka: odmy w świetle żyły ramienno głowowej i grzbietowej łopatki po stronie lewej; rany kłutej jamy brzusznej okolicy lędźwiowej, w linii pachowej tylnej o długości około 1 cm, dwóch ran kłutych w nerce lewej (uszkodzenia IV stopnia) tj. ciężkie uszkodzenie oraz uszkodzenia żyły nerkowej lewej z cechami aktywnego krwawienia, krwawienia do jamy brzusznej, co skutkowało powstaniem krwiaka zaotrzewnowego nerki lewej oraz tym, iż pokrzywdzony był niestabilny hemodynamicznie — był we wstrząsie i w trybie pilnym wykonano u niego zabieg nefrektomii (usunięcia nerki lewej), które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci: choroby realnie zagrażającej życiu w postaci krwawienia do jamy brzusznej i ciężkiego kalectwa w postaci utraty narządu parzystego (nerki), nie doszło u pokrzywdzonego do narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Natomiast sposób działania sprawy naraził pokrzywdzonego na nastąpienie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i narażenie to zrealizował. W opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, rany powstałe u pokrzywdzonego mogły powstać od ugodzenia narzędziem twardym i ostrokończastym.

Na bluzie czarnej należącej do P. P. ujawniono materiał genetyczny pochodzący od oskarżonego i pokrzywdzonego A. U., także na skarpecie i spodniach A. U. ujawniono materiał genetyczny pochodzący od podejrzanego i pokrzywdzonego .

Dowód:

⚫

częściowe wyjaśnienia oskarżonego P. P., k.42-43, 190-191, 242v-243,

⚫

zeznania N. Z. (1), k.9-10,

⚫

zeznania A. U., k.13-15, 84-85,

⚫

zeznania N. P., k.89,

⚫

zeznania J. Z. (1), k.95-96,

⚫

zeznania V. P., k.98-99,

⚫

zeznania U. L., k.161-162,

⚫

zeznania P. U., k.169-170,

⚫

zaświadczenie lekarskie dot. P. P., k.6,

⚫

protokół oględzin miejsca zdarzenia, k.7-8, 19-20,

⚫

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, k.31-32, 120-123, 141-142

⚫

protokół oględzin oskarżonego i dokumentacja fotograficzna, k.35-37, 71-72,

⚫

dokumentacja fotograficzna miejsca zdarzenia, k.67-69,

⚫

oględziny rzeczy oskarżonego, k.79-80,

⚫

tablica poglądowa, k.91-93,

⚫

opinia z zakresu DNA, k.126-138,

Przesłuchany w charakterze podejrzanego P. P. podczas pierwszego przesłuchania częściowo przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że spowodował obrażenia pokrzywdzonego, działając w obronie własnej. Jego zdaniem, to N. Z. (1) i A. U. rzucili się na niego, gdy wszedł do pomieszczenia na terenie pustostanu, doszło wtedy do szarpaniny. W pewnym momencie chwycił nóż i pchnął nim A. U.. Pokrzywdzony, po otrzymaniu ciosu, wyrwał mu nóż z ręki i razem cyt. „wylądowali na łóżku”. Dodał, że w kieszeni spodni miał metalowy śrubokręt- korkociąg z drewnianą rączką i nie pamięta czy zadawał pokrzywdzonemu ciosy nożem czy śrubokrętem, bo to była taka furia. Przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Policji, rozdzielili jego i pokrzywdzonego. Jako powód swojego zachowania podał, że wcześniej, pokrzywdzony i N. Z. (1) chcieli oddać butelki w sklepie (...) na ulicy (...) we J.. Zadzwonili do niego, by przyszedł do tego sklepu. On odmówił bo wtedy handlował na (...) we J.. Później pojechał do tego sklepu i dowiedział się, że jego koledzy nie dostali pieniędzy za opakowania szklane. Wówczas, przed sklepem rzucili się na niego i to skończyło się, bo wybiegł kierownik sklepu. Po raz kolejny podkreślił, że bił się z A. U., bo ten się na niego rzucił. Podczas kolejnego przesłuchania przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że żałuje tego co się stało. Stwierdził, że cyt.” mógł tam nie chodzić i by tego nie było”. Wyjaśnił, że nie jest agresywny, nigdy nikogo nie uderzył oraz że A. U. i N. Z. (1) wyprowadzili go z równowagi.

Na rozprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w toku śledztwa, w szczególności to, że został zaatakowany przez pokrzywdzonego i jego kolegę i działał w obronie własnej. Na początku użył noża kuchennego, który leżał wśród innych noży na stole.

Dowód:

⚫

częściowe wyjaśnienia oskarżonego P. P., k.42-43, 190-191, 242v-243,

P. P. ma ukończone (...). Dotychczas nie był karany sądownie.

Dowód:

- wyjaśnienia oskarżonego, k.42-43;

- karta karna, k.30, 60;

- wywiad środowiskowy, k. 181-184;

Sąd zważył, co następuje:

Ustalony stan faktyczny w pełni oddaje wiarygodność i kolejność wydarzeń w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu. Sąd oparł się przy tym na częściowych wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniach świadków, opiniach biegłych oraz zgromadzonych w toku postępowania dokumentów.

Zdaniem Sądu w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustalony stan faktyczny ma swoje oparcie zarówno w dowodach bezpośrednich, jak i pośrednich oraz zasadach doświadczenia życiowego. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do ustalenia nie budzącego wątpliwości przebiegu zdarzenia.

Przystępując do oceny wyjaśnień oskarżonego zwrócić należy uwagę, że wprawdzie nie negował popełnienia czynu polegającego na spowodowaniu ciężkich obrażeń ciała pokrzywdzonego, to jednak przedstawił odmienny przebieg zdarzenia. W wersji przez niego podanej, został zaatakowany przez swoich kolegów w momencie gdy wszedł do zajmowanego przez nich pomieszczenia w pustostanie. Działał wówczas w obronie własnej, przy czym składał odmienne w swej treści wyjaśnienia na poszczególnym etapie postępowania. I tak wobec funkcjonariuszy Policji twierdził, że dostał się do pomieszczenia przez główne drzwi, chciał rozdzielić kłócących się mężczyzn, a w reku trzymał korkociąg a nie nóż. W toku śledztwa i na rozprawie podał, że po wejściu do pustostanu przez okno w toalecie, N. Z. (1) wraz z A. U. rzucili się na niego i chcieli go pobić. W obronie własnej chwycił nóż i pchnął nim A. U..

Wyjaśnienia, które obciążają inną osobę, aby mogły być uznane za mające walor wiarygodności powinny mieć charakter jednolity, być logiczne i konkretne, przede wszystkim jednak powinny być wsparte innymi dowodami, a także okolicznościami sprawy. W tym kontekście, wyjaśnienia oskarżonego nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i stanowią li tylko przyjętą przez niego linię obrony. Jego wyjaśnienia w tym zakresie stoją w opozycji do zeznań N. Z. (1) i A. U., którym Sąd dał walor wiarygodnych (o czym niżej). Sad zatem uwzględnił jego wyjaśnienia w zakresem w jakim korespondują z ustalonym stanem faktycznym. Nie budzą wątpliwości w jakim przedstawił tło nieporozumienia z dnia 1 marca br., a zatem konflikt związany z nieprzyjęciem do skupu od N. Z. (1) i A. U. opakowań szklanych. Odmienny przebieg zdarzenia na terenie pustostanu nie znalazł akceptacji Sądu. Nie znalazła potwierdzenia także linia obrony przyjęta przez oskarżonego, w szczególności o zaatakowaniu go przez A. U. i działaniu w ramach obrony koniecznej. Stanowisko takie nie znalazło akceptacji Sądu, gdyż wykluczono, aby ze strony pokrzywdzonego był bezprawny atak na osobę oskarżonego. Jednakże nawet, gdyby czysto hipotetycznie taka sytuacja miała miejsce, to brak jest przesłanek do tego aby A. U. używał przemocy fizycznej o takim natężeniu, która uzasadniałaby obronę przy użyciu noża kuchennego i metalowego korkociągu, oraz uderzanie nimi w newralgiczne dla zdrowia i życia pokrzywdzonego części ciała. Przyjęcie obrony koniecznej z całą stanowczością trzeba wykluczyć. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że dopóki uczestnicy trwają w zamiarze wzajemnej walki, dopóty nie może być mowy o obronie koniecznej. Z chwilą, gdy osoby napadnięte uzyskują oczywistą przewagę nad napastnikami i będą dalej działać z zamiarem wyrządzenia wyłącznie krzywdy fizycznej napastnikom, którzy już im nie zagrażają i tego rodzaju działania kontynuują, to w taki przypadku zdarzenie przeradza się z ich strony w atak. W takim przypadku, nie może być mowy o obronie, lub przekroczeniu obrony koniecznej.

Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się w dużej mierze na zeznaniach pokrzywdzonego A. U. i świadka N. Z. (1). Wymienieni zeznawał w sposób konsekwentny i logiczny. Sąd dopatrzył się wprawdzie pewnych nieścisłości np. co do godziny udania się do sklepu (...), nie mniej jednak uznał, że zasługują na wiarę. Zeznania były spójne wewnętrznie, a także korespondowały ze sobą wzajemnie, z protokołem oględzin, zeznaniami funkcjonariuszy Policji, zgromadzoną dokumentacją medyczną, opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej. Z tych przyczyn Sąd uwzględnił je przy budowaniu stanu faktycznego.

Nie budziły wątpliwości zeznania świadków – funkcjonariuszy Policji N. P., J. Z. (2), U. L. oraz P. U.. Wymienieni funkcjonariusze przyjechali na miejsce zdarzenia z polecenia dyżurnego KP J.. Po dotarciu na miejsce zastali zgłaszającego N. Z. (1), który przebywał na zewnątrz pustostanu. Przekazał funkcjonariuszom, że przebywał wraz z A. U. wewnątrz pustostanu, gdy nagle, przez okno wszedł do środka znany im oskarżony P. P.. Napastnik zaatakował A. U. przedmiotem przypominający nóż z drewnianą rączką. Napastnik dźgnął kilkakrotnie pokrzywdzonego. W odpowiedzi, N. Z. (1) uderzył napastnika nogą od stołu w głowę, po czym uciekł z miejsca zdarzenia i zadzwonił na numer alarmowy Policji. Gdy funkcjonariusze weszli do pustostanu, wyszedł z niego pokrzywdzony A. U. z widocznymi ranami kłutymi na piersiach, zaś na ziemi leżał drugi mężczyzna – oskarżony, z widoczną raną głowy. Rozpytani w przedmiocie okoliczności zajścia, A. U. potwierdził wersję przekazaną policjantom przez N. Z. (1), zaś P. P. zmieniał wersję zdarzenia oświadczając, że dostał się do pomieszczenia przez główne drzwi, chciał rozdzielić kłócących się mężczyzn, a w ręku trzymał korkociąg a nie nóż. Zespół (...) zabrał oskarżonego i pokrzywdzonego do szpitala przy ul. (...). Dowody z ich zeznań nie budzą wątpliwości.

Świadek V. P. przedstawiła okoliczności poprzedzające przedmiotowe zdarzenie, gdy wymienieni przyszli około g. 16 do sklepu (...) i doszło między nimi do nieporozumienia. Zeznania świadka posłużyły do odtworzenia stanu faktycznego, nie były kwestionowane przez strony.

Nie budzą wątpliwości co do ich autentyczności i wiarygodności dokumenty w postaci protokołów, dokumentacji medycznej, opinii sądowych, opinii o oskarżonym. Zostały one prawidłowo zebrane i poddane ocenie przez profesjonalne i wykwalifikowane podmioty. Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania informacji z (...). Budując stan faktyczny uwzględniono wszelkie dokumenty zebrane w toku postępowania przygotowawczego oraz ujawnione w toku rozprawy.

Jak Sąd wykazał wyżej, zebrany materiał dowodowy jest kompletny, materiał nie zawiera luk, które poddałyby w wątpliwość zasadność zarzutów wobec oskarżonego. Wykluczono, aby przedstawiony mu zarzut opierał się na pomówieniu pokrzywdzonego.

Kwalifikacja prawna czynów

Po tak dokonanej ocenie materiału dowodowego Sąd Okręgowy uznał, że swoim działaniem oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

Spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może być popełnione zarówno umyślnie (art. 156 § 1 k.k.), jak i nieumyślnie (art. 156 § 2 k.k.). Pojęcie zamiaru zostało zdefiniowane w art. 9 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem zamiar popełnienia czynu zabronionego obejmuje swym zakresem zarówno sytuację, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. Wynika z tego, że dla ustalenie formy stadialnej należy stwierdzić, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim albo że działał z zamiarem wynikowym.

Ustalenie co do zamiaru sprawcy winno wynikać z całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności. W sytuacji gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, to dla prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamiaru sąd powinien sięgnąć do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, IV KK 276/03 OSNwSK 2004/1/29). Ustalenia te nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia, oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (Wyrok Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, LEX nr 19376).

Przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo. Przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w orzecznictwie wskazuje się, że zamiar sprawcy może przyjmować postać tzw. zamiaru ogólnego, przy którym sprawca powinien uświadamiać sobie przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz dokładna postać zadanych obrażeń nie musi być sprecyzowana w jego świadomości. Innymi słowy, zamiar ogólny obejmuje faktyczne skutki będące wynikiem zadawanych umyślnie obrażeń (zob. wyr. SA w Łodzi z 26.2.2002 r., II AKa 18/02, Prok. i Pr. 2004, Nr 4, poz. 21; wyr. SA w Warszawie z 29.11.2013 r., II AKa 388/13, Legalis; wyr. SA w Krakowie z 26.3.2015 r., II AKa 244/14, Legalis; wyr. SA we Wrocławiu z 26.6.2019 r., II AKa 173/19, Legalis). Postać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, będąca skutkiem uderzenia oskarżonego, nie musiała być w jego w świadomości precyzyjnie skonkretyzowana. Sprawca może nie ogarniać swym zamiarem następstw uderzenia w postaci wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa. Te następstwa objęte są bowiem winą nieumyślną ze strony sprawcy. Aczkolwiek, oskarżony zadając ostrym narzędziem ciosy o takim natężeniu, w tak newralgiczne części ciała jak okolice nerki, co najmniej powinien był i mógł przewidzieć aż tak daleko idące następstwa. Tym samym przyjąć należy, że godził się na następstwa w postaci choroby zagrażającej życiu i ciężkiego kalectwa – utraty nerki. W konsekwencji, przestępstwo to cechuje się winą kombinowaną, mieszaną - udział jest umyślny, a następstwa objęte są nieumyślnością. Oskarżony jest doświadczony życiowo i w pełni poczytalny. Zdawał sobie sprawę z użytego narzędzia, dużej siły uderzeń oraz ich lokalizacji na ciele pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie, Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że zadając uderzenia działał umyślnie, ciosy były powtarzające się. To siła i lokalizacja uderzenia była bezpośrednią i jedyną przyczyną powstałych obrażeń i ciężkiego kalectwa. Bez wątpienia pomiędzy działaniem oskarżonego a ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu pokrzywdzonego zachodzi bezpośredni związek przyczynowo- skutkowy.

Nie dyskwalifikują poczynionych ustaleń faktycznych uzupełniające opinie biegłego z zakresu medycyny sądowej, który uznał, że przy stwierdzonych obrażeniach ciała pokrzywdzonego, nie doszło do narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty przez niego życia.

Sąd wymierzając karę oskarżonemu wziął pod uwagę wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 k.k. Przypisany mu czyn cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości.

Oskarżony dopuścił się bowiem umyślnego przestępstwa, stanowiącego zbrodnię przeciwko życiu i zdrowiu. Swoim działaniem spowodował nieodwracalne skutki w postaci ciężkiego kalectwa – utraty narządu parzystego (nerki) oraz choroby realnie zagrażającej życiu w postaci wykrwawienia. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę przyznanie się oskarżonego na rozprawie do popełnienia zarzucanego mu czynu, okazanie żalu za swoje zachowanie (k.191), nie był obojętny wobec czynu, którego się dopuścił. Nadto, mimo skończonych 50 lat, braku stałej pracy i miejsca zamieszkania, nie był dotychczas karany sądownie. Nie jest zatem osobnikiem wysoce niepoprawnym społecznie. Przy wymiarze kary Sąd miał także na uwadze osobę pokrzywdzonego A. U.. Mimo doznanych ciężkich obrażeń ciała, nie doszło do narażenia go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Po hospitalizacji miał rutynową kontrolę lekarską, otrzymał zalecenia odpoczynku i kontrolowania spożywanych posiłków. Wymieniony nie interesował się losem sprawy, dwukrotnie nie podjął wezwania na rozprawę.

W ocenie Sądu wymierzona kara jest wystarczająco dolegliwa i tym samym spełni wobec oskarżonego swe cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma na celu odstraszenie sprawcy od ponownego zejścia na drogę konfliktu z prawem, natomiast jej cel wychowawczy realizowany jest przez kształtowanie jego postawy zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Kara pozbawienia wolności w wymiarze orzeczonym przez Sąd, ma na celu skłonienie oskarżonego do zmiany swego postępowania i przestrzegania porządku prawnego. Ponadto wymierzona kara pozbawienia wolności ma działać odstraszająco na potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. Wzgląd na społeczne oddziaływania kary podyktowany jest potrzebą przekonywania społeczeństwa nie tylko o nieuchronności kary za naruszenie dóbr prawnie chronionych, ale również wzmacniania poczucia odpowiedzialności, oraz ugruntowania w społeczeństwie postaw poszanowania prawa.

Sąd wymierzył oskarżonemu karę 5 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k., zaliczył na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności, okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od

1 marca 2026r., godz. 18:30 do dnia 13 października 2026r.

Stosownie do treści art. 49 a k.p.k., pokrzywdzony, a także prokurator, może do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć wniosek o którym mowa w art. 46 §1 k.k. Prokurator złożył taki wniosek już po zamknięciu przewodu sądowego. Nie wiąże on zatem Sądu. Wobec tego, z urzędu - podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 5 000 zł

Na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządził zniszczenie dowodu rzeczowego wymienionego pod lp 1 wykazu dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k.81), służącego do popełnienia przestępstwa. Zgodnie z treścią art. 230 § 2 k.p.k. uznał za zbędne dla postępowania karnego i zarządził zwrot osobom uprawnionym dowody rzeczowe: A. U., wymienione w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k.81) lp. 4-7; P. P., wymienione w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k.81) lp. 9-16. Na podstawie art. 192 a § 1 k.p.k. zarządził usunięcie z akt i zniszczenie śladów kryminalistycznych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/589/26/P (k.81) pod lp 2-3, 8, oraz k. 82 pod lp. 1-3.

Podstawą zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu są przepisy art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze w związku z art. 618 pkt 11 k.p.k oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (DZ.U. poz.763, tj.). Zatem, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii (...) adw. F. P., kwotę 2 214,00 zł. brutto, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Kwota ta wynika z obrony oskarżonego w toku śledztwa, postępowaniu sądowym, w tym ilością rozpraw przed Sądem Okręgowym, powiększoną o należny podatek VAT.

Na podstawie art. 624 k.p.k., Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, uznając, że nie dysponuje środkami pieniężnymi na ich zaspokojenie. Zaliczył je zatem je na rachunek Skarbu Państwa.

Przepisy powołane w orzeczeniu

  • Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 - art. 29)
  • Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 - art. 156; art. 156 § 1; art. 156 § 1 pkt. 2; art. 156 § 2; art. 39; art. 39 pkt. 2 b; art. 41 a; art. 41 a § 1; art. 41 a § 4; art. 44; art. 44 § 2; art. 46; art. 46 § 1; art. 53; art. 63; art. 63 § 1; art. 9; art. 9 § 1)
  • Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 - art. 192 a; art. 192 a § 1; art. 230; art. 230 § 2; art. 49 a; art. 618; art. 618 pkt. 11; art. 624)
  • Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 - )

Źródło: System Analizy Orzeczeń Sądowych (SAOS), orzeczenie nr 555413, dane pobrane 17 listopada 2026. Oryginał w SAOS. Orzeczenie zanonimizowały sądy. Nie sprawdzamy jego prawomocności ani późniejszych zmian, dlatego przed powołaniem się na nie sprawdź je w źródle.

Inne orzeczenia z tego działu

Wszystkie orzeczenia z działu: Odszkodowania i prawo cywilne